نوشته ی : مهندس فرشید خیرآبادی
این کتاب مجموعهای از داستانهایی در سبک «فلش فیکشن» است [Flash Fiction]. این گونهی روایی داستان در اندازه از داستان کوتاه هم کوتاهتر است و تمام ویژگیها یا بخش عمدهی ویژگیهای گفته شدهی پیشتر را داراست. اِشکال عمدهای که منتقدان بر این گونهی روایی وارد میدانند این است که در آن رکن اصلی و جادویی «شخصیت» یا همان کاراکتر وجود ندارد و فقط تیپها در آن حضور دارند؛ که صد البته منتقدان تیپها را بسیار ناکارا میشمارند. داستانسُرایان این تکنیکِ داستانی اما میگویند: چه باک اگر میتوان داستانی بیحضور شخصیت پرداخت!
من اینجا فقط میخواهم دلیل چنین امری را بگویم الباقیِ دعواها باشد برای منتقدان. و اما دلیل آن، ایجاز بسیار و اندکگویی بیش از حدِ واژگان است. نمیتوان همهی حرف ها را در این اندازهی قالب و در این سبک گفت پس ناگزیر به حذف خیلی چیزها خواهیم بود: صفات، تکرار اعمال، گفتن از هیچ و پوچ و کش دادن روایت.